skip to main |
skip to sidebar
රත් පැහැයෙන් සැඟව යන
සැඳෑ හිරුගේ
නිහඬ රුව බලා
හදවතින් සිනාසුන..
හුදෙකලා පෙම්වතුන්
පිරමීඩ පාමුල
ඇදවැටී මිය ගිය ලොවක..
චන්ඩ රැස් පිබිදුවා හිරු
උණු වුනා පාශාණ
ගලා විත් මඳින් මඳ
කැටිවුනා බිඳින් බිඳ..
තිබූ සමතල මුදුන් ඉම
උලක් සේ නිමවුනා
ඔබට මට කිසිදිනෙක
පිරමීඩ අන්තයට
ලඟා විය නොහැකි ලෙස......
ඔයාගේ අතින්
මට හදන
ප්ලේන්ටියේ
කූඹියෙක් දෙන්නෙක්
හිටියට
පුදුමයක් නෙවෙයි මට
දන්නවා කලින්ම
කූඹි කොහොමත්
ඔයාගේ වටේ
බව......
සෞම්ය තණපත් අඟින්
රූරා ගිලිහී දිලෙන
පිණිබිඳු මත මැවෙන
අරුණාලෝකය
නෙත නොගැටුනද
ප්රභාශ්වර නුඹ හා මුසුව
නිහඬ සොබාදහමේ
අකාළික හැඩතල
හැඳිනගනු රිසියෙන්
වෙර වඩමි සැබවින්ම
අරුත්බර නිශාවක....
නුඹ නමින් ගොඩ නැඟුණු
ජීවන රුවළ මත
සoවාදි මාරුතය ජවය කොට
තර්කයේ හබල්පත් අරා
විහිදුවමු අපි දෙනෙත්
ස්නේහය දෝතෙහි රුවා....
ඉදින් අපි ගලායමු
විළිකුණ්ව ගිලිහිලා වැටෙන තෙක්
ජයමඬුළු සිතුවමින්
විනිවිඳින ක්ෂිතිජය පුරා....
